KORLEIS STÅR DET TIL?

Kjære folk

Korleis står det til, spurde han.
Fint, svara eg.
Sjølvsagt svara eg det. Eg har absolutt alt eg treng, har ikkje vondt nokon stad, alle i flokken min er gode vener og den tidlege våren er solrik og vakker. 
Likevel … dersom eg tenkjer etter og tek verdssituasjonen med i vurderinga mi, så er det alt anna enn fint. (Dette blogginnlegget treng pynt. Den oppgåva overlét eg til våren)

Den tidlege våren skapar forventing om gode dagar. Årets fyrste hestehov fann eg i dag i ein støvete vegkant nedanfor huset vårt.

Av og til er eg litt engsteleg, andre gonger trist og ofte kjenner eg på avmakt. Eg trur ikkje at eg er aleine om å ha det slik. Trump ynskjer å bli konge og er i full gang med å prøve å snu heile verda til eigen fordel, Putin har stygge planar om å vinne den krigen han har sett i gang, det er registrert meir enn 122 millionar flyktningar i verda, isbreane smeltar i rekordfart og menneska på Gaza er ramma hardare enn det nokon av oss kan klare forstå. 

Dagleg blir me bombardert med nyhende om kva presidenten i USA har sagt eller signert, om omfattande russiske droneangrep og om trugslar frå Israel om å okkupere Gaza permanent.

Er det rart at mange av oss nyttar tida vår til å sjå på videoar av søte kattar og babyar som vaknar smørblide etter middagskvilen sin? Me treng trøyst, for det kjennest rett og slett umogeleg å tru på at det går an å redde denne verda vår. Likevel må me ikkje gje opp, men klamre oss til dette Nelson Mandela-sitatet: «Det virker alltid umulig før det er gjort».

Ein modig, liten krokus i blomebedet

Me er mange som kjenner på behov for å seie ifrå, protestere og aksjonere. Me vil jo gjerne vera besteven med den indre stemma vår, ikke sant? Difor kvittar folk seg med Teslaen sin og set i gang aksjonar for boikott.
(Her hos oss leitar me nøye på pakningane for tida for å finne ut kvar varene kjem frå.)

Ein ting er i alle fall heilt sikkert; ingenting blir betre dersom me set oss ned for å sture. 
Det blir kanskje bitte lite grann betre for ei bitte lita stund dersom eg viser fingeren til Putin når han viser seg på TV´n, bannar til Netanyahu og høglydt kallar Trump ein liksomkristen, homofob narsissist. Diverre varar kjensla berre eitt par sekund. Eg har jo ingen kanal inn til dette maktsjuke gubbeveldet. Eg må tenke annleis. 

I dag var det godt å sitje ute i solskinet ei stund

Det er ikkje slik at det er Trump og Putin som skal bestemme korleis framtida skal bli. Kva slags veg verda skal ta, er slett ikkje berre opp til dei. Me må halde oss vakne, lære, lytte, ta stilling og ta vare på oss sjølv slik at me kan nytte kreftene våre der det trengs.
Hovudoppgåva til kvar einskild av oss må vera å ta vare på oss sjølv og den nære sirkelen vår.

Vakre Strandafjorden i solskin

Så altså:

• Det er eit samfunnsansvar å syrgje for å kunne klare seg sjølv i minst ei veke. Å vera budd, er ikkje krisemaksimering. Det er rett og slett sunn fornuft.

• Her i landet har me ein lang og stolt tradisjon for å ta i eit tak for fellesskapet. Det fine er, at å ta seg tid til å hjelpe andre, verkar positivt på eige humør og tilfører eige liv meir meining.

• Eg les ikkje kommentarfelt. Det bryt meg ned. Eg orkar ikkje slik total mangel på folkeskikk og bruk av karakteristikkar som ingen vil finne på å seie høgt direkte til den dei skriv om.

• Eg går fort, for det set i gang produksjonen av endorfinar, som er kroppen sitt lykkehormon, – og eg syng, for det dempar stress.

• Ein del frustrasjon og vanskeleg tankar blir eg kvitt når eg skriv. Eg har blant anna ei lita bok der det på kvar side er plass til eit lite sukk, ein takk eller ei uro. Boka tek imot alt, og når eg har lagt det frå meg i den vesle boka, kan eg tenkje på noko anna.

Eg trur på mennesket og har tenkt å fortsette med det.
Eg trur på menneskeleg engasjement og har tenkt å fortsette med det og.
Me må aldri slutte å kjempe for det me trur på.

Heilt til slutt:

Helsing frå
Karen-Margrethe