Å VERE TIL STADES HER OG NO

Kjære folk!

I dag er utsiktsbiletet frå ein stad det er fint å berre sitje og vere til.

IMG_3632
Frå «Utsikten» i Holmestrand.

Eg prøver så godt eg kan å vere til stades akkurat no og akkurat her eg er akkurat no. Det er vel ikkje slik at eg er den einaste som kan ha problem med å bli fanga opp av tankar og minner om fortida eller av stress med planlegging av og grubling over framtida.

Eg kan framstelle dette med eit slags reknestykke:

Tid eg har til disposisjon minus Tid eg nyttar til å mimre og angre minus Tid som går med til å planlegge, glede og grue seg er lik Tid eg er til stades her og no.

IMG_3270
Heilt stille. Berre sitje. (Fotograf: Anine 11. år)

Eg kan og prøve meg på eit tankeeksperiment:
Dersom eg fekk vite at eg hadde att seks månader å leve, då hadde eg sannsynlegvis satsa på å leva fullt og heilt med heile meg. Då ville eg ha tenkt nøye over kva slags liv eg ville leve.
Kven vil eg vere saman med?
Er det nokre stader eg vil sjå att eller sjå for fyrste gong?
Kva vil eg gjere meir av?
Er det noko eg vil slutte med?
Er noko eg vil sjå til å få gjort medan eg har sjansen?

Men kvifor må eg stille meg eit slikt vanskeleg spørsmål for å finne ut at det er her og no som er det viktigaste? Eg vil jo gjerne vere merksam på det som hender rundt meg og eg vil jo aller helst ikkje gå glipp av viktige detaljar i livet mitt.

Sjølv om det kan vere bra å tenkje over ein del alvorlege spørsmål, trur eg ikkje det er naudsynt å gå så grundig til verks for å få til å leva litt meir her og no. Det kan vere nok å innimellom setje seg ned og ikkje gjere noko anna enn å sitje roleg og berre vere. For meg er det naudsynt av og til å klare å vere i livet mitt utan lyd på øyra, utan mobil i handa, utan avis i fanget og utan eit TV-bilete som flimrar ut i rommet. Fyrst då, slik, kan eg klare å kjenne etter korleis det eigentleg er å vere meg og korleis eg har det når eg er litt glad. Men etter ca 10 minutt kjenner eg at det byrjar å krible i trongen etter å røre på meg. 10 minutt, heilt i ro her og no er nok, men det må til såpass.

Helsing frå K-M

 

 

 

 

 

Forfatter: Kjærefolk

Litt om meg: - Har avslutta ei mangslungen karriere innanfor norsk skulevesen. - Har eit meir enn 100 år gammalt hus i Ål i Hallingdal, og synes at det er stas. - Gift, mamma, farmor og bonus- både det eine og det andre. - Stort sett blid, glad og nøgd med livet. Kvifor byrjar ei litt gammel dame med blogging? Eg bloggar fyrst og framst fordi eg er glad i å skrive. Det kan jo også hende at det finnes einkvan som har interesse av å bli invitert inn i kvardagen og tankane til eit heilt vanleg kvinnfolk.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s