Litt gammel – Kjære folk

SLIKT SOM ENDRAR EIT MENNESKE FOR ALLTID

For nokre dagar sidan dukka det opp ei liste på Instagram, – eller var det på Facebook. Uansett så har ein eller annan algoritme (eller ein slags avansert formel) funne ut at eg interesserer meg for slike lister. Eg skal ikkje nekte for at berekninga er rett. Denne gongen handla det om slikt som endrar eit menneske for alltid. Eg las og fann raskt ut at det sannsynlegvis er heilt sant og at det er akkurat slike hendingar i livet som det festar seg massevis av kjensler til. Eg ser også at det er nettopp desse punkta som har sett så djupe spor at det har blitt dikt av det.

Det fyrste punktet var
Å flytte heimanfrå
Eg var 19 år, hadde fått meg lærarpost ved Blomvåg skule to og ein halv time med båt frå Bergen. Eg budde utan bad, berre ei av platene på komfyren virka, det var minst 15 meter til utedo, haust- og vinterstormane blæs folk over ende, eg byrja å røyke rullings, sparte bra med pengar og fann ut at det var kjekt å vera lærar.

***Lærar utan utdanning saman med den fine gjengen i 1. klasse ved Blomvåg skule.***

Fortsett å lese

NYTTÅRSTANKAR

Kjære folk

Me har gått inn i eit nytt år med rapportar om krig, svolt, klimakrise og naud. Dei aller fleste nyttårstankane dette året handlar difor om slikt som kvar og ein av oss føler at me ikkje kan bidra så mykje for å endre, – men me klamrer oss til håpet.

Trass i det urolege og vanskelege verdsbiletet me blir presentert for, vel eg her og no å vende meg og nyttårstankane mine innover.
Eg trur at mykje av det eg skriv om her i dag, er slikt det ikkje er hjelp i å fortelje folk. Dersom dei ikkje veit det frå før, må dei erfare det sjølv for fullt ut å kunne forstå at det er sant. Det eg skriv om i dag handlar vel eigentleg om kor fint det er å lande i eigen alder og å vera glad for det levde livet. Eg reknar med at godt vaksne som les dette, kan kjenne seg att. Kanskje dei som førebels ikkje definerer seg som litt gamle, kan få litt nyttårshåp.

***Frå botnen av ein boks med tomater***

Fortsett å lese

EG ØVER

Kjære folk

Dette blogginnlegget handlar om noko som eg prøver å fokusere på for tida.
Sjølvsagt tenkjer eg mykje på boklansering og alt rundt det, men livet handlar, på godt og vondt og heldigvis, om meir enn det ein sjølv finn på å engasjere seg i. (Bileta i denne bloggen er frå noko av det som har vore min oktober så langt.)

10. oktober var det Verdsdagen for psykisk helse. I samband med det vart det arrangert fakkelvandring Elvelangs. Eg skulle stå i gapahuken og fortelje for borna. Det kom to-tre ungar, ein baby og rundt 40 vaksne som fann fram barnet i seg og høyrde smilande etter medan eg fortalde om den vakre, grøne dragen som kjende seg så einsam og aleine.

Fortsett å lese

ENDÅ EIT ÅR ELDRE

Kjære folk

Det er veldig fint å få lov til å feire eigen bursdag, – og spesielt fint saman med folk ein er glad i. Sjølvsagt er det ikkje moro å sjå og merke at stadig fleire aldersendringar kjem snikande, men slikt er det berre ein ting å gjera med; å godta. Akkurat som med vêret. Det nyttar ikkje å surve over det heller.

Rett i ryggen og grå i håret. (I den nye boka, som i den forrige, skal kvar bolk ha eit svart-kvitt-bilete som start. Fru Løvetann her skal pryde den bolken som heiter «Dette er den tida me har».

Fortsett å lese

SLIKT SOM HADDE VORE FINT Å VITE DÅ

Kjære folk

No når eg set meg for å skrive dette blogginnlegget, veit eg at det kjem til å bli prega av mange år med levd liv. Det hadde vore fint om eg kunne ha skrive det då eg var ti år, då eg var 18 eller då eg var 42, men det kunne eg altså ikkje. Eg måtte bli nesten 72 før eg kunne summere opp kvifor livet mitt på mange måtar er mykje enklare no enn det det var då eg var ti år, då eg var 18 og då eg var 42.

(Eg pyntar opp med nokre bilete av seinhausten på Ål som framleis er snøfri og ganske mild.)

Fortsett å lese

KOR GAMMAL ER DU?

Kjære folk!

Når nokon spør deg om kor gammal du er, så bør svaret ditt vera «det spørs kva du spør om». Den kronologiske alderen er grei å halde orden på sidan svaret på det spørsmålet rett og slett fortel kor mange år me har levd. Men er det eit interessant svar? Neppe. Marie Dressler sa det slik: «Det viktigaste er ikkje kor gammal du er, men korleis du er gammal.» Då byrjar dette med alder å bli spanande. Og når det i tillegg finst noko som heiter både biologisk og mental alder, kan det bli både lange og innfløkte svar på dette med kor gamle me eigentleg er.

På Hadeland Glassverk er det denne sommaren ei fantastisk utstilling av legokunst. Ved kvart kunstverk har kunstnaren Nathan Sawaya lagt att eit utsagn me kan tenkje vidare på. Ved dette kunstverket står det «Kjærlighet lever evig. Den overlever ungdommen, en flat mage og et hode fullt av hår. Og dét er det som gjør den vakker.»

Fortsett å lese

ANALYSEAVDELINGA MI

Kjære folk!

Så langt har eg hatt ein super sumar med huset fullt av små, store og glade folk og i tillegg har me hatt mange gode opplevingar i den finaste dalen.

Midt oppi alt dette har eg likevel merka at eg har ei fullt bemanna analyseavdeling oppe i hovudet mitt. Eg tippar at slike avdelingar er arvelege, for eg kan hugse utsegn frå både mor mi og far min etter at ein av dei hadde analysert seg ferdig og kunne forklare og gje svar på eit problem. Eg trur at eg stort sett alltid svarar slik dei ville ha gjort. Kanskje det var slik at då foreldra mine døyde, så tok alle dei små analytikarane som var engasjert oppe i deira hovud, plass i mitt. Det kjennest i alle fall som om det er litt for fullt i den delen av toppetasjen av og til.

Fortsett å lese

GLEDA OVER Å VERE LITT GAMMAL

Kjære folk!

Eg vil så gjerne skrive vakkert om det å eldast.
Sjølvsagt er det litt vemodig å vere vitne til at kroppen forfell, men eg græt ikkje sjølv om spegelen fortel meg at utsida mi driv på med å tape kampen mot forfallet.

Eg vil så gjerne skrive noko vakkert om å bli gammal.

Eg likar best å skrive om slikt som kan vere vanskeleg å setje ord på. I dag vil eg freiste å skrive vakkert om å bli gammal.

Fortsett å lese

TANKAR OM KVA SOM KJEM FYRST, SIST, FØR OG ETTER, men om alt anna enn egg og høner.

Kjære folk

Midt imellom interessante debattar rundt regjeringsplattforma, presentasjon av den nye regjeringa, vitjing frå nære og kjære, feiring av ein nyslått 18-åring og ei litt innvikla strikkeoppskrift, har eg sett meg ned for å skrive, – men ikkje om noko av det eg har nemnt så langt.

Dette biletet har Vilde Jagland tatt. Ho er journalist i Hallingdølen, og var heime hos oss for å lage ein reportasje om å rehabilitere gamle hus.

I det siste har ein del hendingar, kopla saman med sitat som eg på tilfeldig vis har støytt på, fått meg til å tenkje på det eldgamle og litt utslitne spørsmålet om kva som kom fyrst, høna eller egget. Sjølv om dette egg/høne-temaet nok ikkje er utdebattert, skal eg ta for meg noko langt anna enn høner og egg i blogginnlegget mitt i dag.

Her er frukosthøna vår – på laurdagar er det egg på frukostbordet.

Her i dag skal eg blant anna drive med slikt eg kallar tanketull om kva som kjem fyrst; takksemd eller glede, godt liv eller god mat og alder eller visdom.

Fortsett å lese

DEN FYRSTE SOMMAREN I HUSET

Kjære folk

Sist eg skreiv var det juni. No er august her allereie og byr på ei slags avslutning av sommaren. Eg kjenner at eg likar denne grøderike månaden godt.

Det er framleis sommarvarme dagar, rips og solbærbuskene står tunge, tida er inne for å kjøpe haustlauk, bake eplekaker og hugse å ta med seg ei lita jakke i sekken. Det er også fint å tenkje attende på mange fine juli-opplevingar. Her kjem nokre av dei:

Fortsett å lese