2020, ORD OG KJENSLER

Kjære folk!

Det er så vidt at det har byrja å ljosne der ute. Eg kjenner at eg er litt spent. Det er laurdag morgon og eg skal skrive den fyrste, nye laurdagsbloggen min. Kjem eg til å klare å få det til slik eg har sett for meg at dette skal bli? Planen min er at eg kvar laurdag skal skrive om eit aktuelt nyhende, eit ord eg kan snu og vende litt på og til slutt eit dikt om ei kjensle.

IMG_4280
Tidleg laurdagsmorgon i Holmestrand

Fortsett å lese «2020, ORD OG KJENSLER»

STØRST AV ALT

Kjære folk!

Er kjærleiken det aller viktigaste? No tenkjer eg ikkje berre på den romantiske og seksuelle kjærleiken, men også på kjærleiken til familiemedlemmer og til vener. Det handlar jo om så mykje meir enn dei aller heftigaste kjenslene, dette vesle livet.

Fortsett å lese «STØRST AV ALT»

KJÆRLEIKEN GJER MEG SÅRBAR

 

Kjære folk!

Det er for stort. Kjærleiken får ikkje plass i eit blogginnlegg. Eg vil ikkje eingong freiste. Det er for mykje. Det er alt. Kven kan skrive om slikt? Ikkje eg, men eg skriv likevel, for ein ting veit eg; kjærleik gjer meg sårbar. Det kan eg skrive om.

Fortsett å lese «KJÆRLEIKEN GJER MEG SÅRBAR»

Å SNAKKE OM TRU

Kjære folk!

Eg trur det ville ha vore bra for oss om me snakka meir med kvarandre om tru og brukte mindre tid på å diskutere religion.

Eg har hatt mange gode og lange samtaler om å tru og om ikkje å tru, om å tvile og om å lure på det meste. Gjennom slike stunder har eg og samtalepartnaren min kome nærare kvarandre og funne ut at dei aller mest interessante samtalane har me når me trur og/eller ikkje trur det same.

Fortsett å lese «Å SNAKKE OM TRU»

HAUSTEN – MI FAVORITTÅRSTID

Kjære folk!

God tysdagsmorgon.
God septembermorgon.
God haustmorgon.

IMG_3759
Haust i hagen – og inne på kjøkkenbordet

Det er visst så mange som 400 000 nordmenn som kjenner på haustdepresjon. Det er vanlegare å kjenne på melankoli om hausten og i mørkeperioden enn elles i året. Når dagane blir kortare og det er langt fram til dei lange, lyse sumarkveldane, då er det naturleg å kjenne seg litt nedfor og pjusk, seies det. Slik har ikkje eg det. Det som er naturleg for mange er altså ikkje naturlig for meg, og eg er veldig glad for det. Når sumaren er over og det er tid for å vende attende til kvardagslege rutinar, då blir eg ikkjenedstemt. Eg rett og slett trivst når dagane gradvis blir mørkare og lufta kaldare.

Kva er det med denne hausten som gjer meg så glad og kva gjer at nettopp denne årstida fyller meg med slike positive forventningar?

Fortsett å lese «HAUSTEN – MI FAVORITTÅRSTID»