Dikt – Side 12 – Kjære folk

GODE KVARDAGAR

Kjære folk!

Det hender sjølvsagt at eg snublar i det som ligg bak meg, slikt som eg trudde eg var ferdig med for lenge sidan. Det finnes dagar då eg går på trynet i gamle kjensler. Desse fortel heilt sikkert viktige ting om meg sjølv og signaliserer noko om den vegen eg har gått for å få til meg sjølv slik eg er i dag, men eg likar ikkje å lande oppi dei for det. Av og til skal det så lite til før det ryk ein maske i det stoffet eg er gjort av. Ein gong i blant raknar det litt før eg får stansa det. Innimellom kan ein slengmerknad vere nok, sjølv om eg veit at avsendaren berre meinte å vere morosam.

Alle vil ha gode og glade kvardagar. Eg og.

Fortsett å lese «GODE KVARDAGAR»

SISTEMANN PÅ REDSLELISTA

Kjære folk!

Eg får litt panikk når eg tenkjer på at det er meir og meir vanleg at denne heilt ufarlege, men veldig ekle gjesten flyttar inn i norske heimar. Han er avlang, hårete, har lange antenner framme og haletrådar bak. Han er hardfør, aktiv om natta og omtrent umogeleg å bli kvitt. Lat meg få presentere herr Skjeggkre:

Eigentleg ikkje noko å dere redd for, men …

Fortsett å lese «SISTEMANN PÅ REDSLELISTA»

DET ER MYE Å VÆRE REDD FOR

Kjære folk!

Alle er redde for noe, ikke sant? Noe av det er så enkelt å takle at det bare er å holde seg borte fra det. Andre ting er større, og kan bli liggende som en mørk sky over tilværelsen hvis en ikke klarer å pakke det såpass langt bort at det ikke stjeler både livslyst og virketrang.

Redd?
Jeg?
nei, nei,
lang ifra.
Jeg bare
liker meg best
her
med beina oppunder meg
i sofaen.
Det er så mye der ute.
Du vet det, ikke sant?
Men redd?
Jeg?
Nei, nei.

Fortsett å lese «DET ER MYE Å VÆRE REDD FOR»

BERRE NOKRE KJENSLER

Kjære folk!

Mi vesle pause frå blogging om diverse kjensler, passa fint saman med ein tur til Bergen saman med eit barnebarn. Me fekk med oss alt frå omvising på Baroniet Rosendal og Troldhaugen til oppgåveløysing på Vitensenteret. Bergen er ein fin by med svært mykje å by på. Litt regnver fekk me og med oss.

Vel heime sit eg no og prøver å samle meg slik at eg kan skrive eit nytt innlegg i rekkja om kjensler. På veggen midt imot spelar franske kvinner kvartfinale mot USA. Der er og kjenslene både mange og sterke.

Fortsett å lese «BERRE NOKRE KJENSLER»

EG BLIR SÅ GLAD, SÅ GLAD

Kjære folk!

Eg er ofte glad. Eg er like ofte bekymra og litt uroleg altså, men i dag var det gleda eg skulle skrive om. For meg er glede ein reaksjon på at det har skjedd noko positivt. Eg trur den oftast kjem sprettande når eg, eller ein av dei eg bryr meg om, har fått dekt eit behov. Eg trur at for meg dreier glede seg blant anna om å leggje merke til alt det eg verdset høgt.

Fortsett å lese «EG BLIR SÅ GLAD, SÅ GLAD»

ALLE DESSE KJENSLENE

Kjære folk!

Alle kjensler vert trigga av noko, og alle kjensler kjennes frå mildt til veldig sterkt. Me har dei anten me vil eller ikkje. Dei er ikkje farlege, og dei er ikkje farlege å kjenne på. Det er heller alt det me gjer for å unngå å kjenne på alle desse kjenslene som kan skaffe oss trøbbel.

Fortsett å lese «ALLE DESSE KJENSLENE»

LÆRERHJERTET MITT

Kjære folk!

Hva skal du bli når du blir stor da, jenta mi? Jeg husker spørsmålet. Her er den første gangen jeg kan minnes at jeg hadde noe som kunne ligne på et svar:
Nabokona var bortreist
Vi hadde nøkkelen
og tillatelsen
til å se
fjernsyn

Da jeg
i svart-hvitt og
i bortekaldt
tussmørke hørte
«La meg være ung»
bestemte jeg
at jeg også
skulle bli
Wenche Myhre

Fortsett å lese «LÆRERHJERTET MITT»

DOTTER TIL FJELLFOLK

Kjære folk!

Eg har vakse opp med turterreng på alle kantar og med foreldre som hadde fjellturar og matauk som ein heilt naturleg del av livet. Det skulle mykje til dersom me ikkje skulle ha ski på beina i helgene både vinter og vår. Likeeins var sumar og haust tida for å ferdast på meir eller mindre oppmerka stigar.

Fortsett å lese «DOTTER TIL FJELLFOLK»

Å FINNE RØTENE

Kjære folk!

Det er ikkje så dumt å kjenne og å kjenne på røtene sine.

Det er ein trend i Noreg å leite etter eigne røter. Slektsgransking har blitt stort, og mange nyttar alle tilgjengelege fristunder til å finne opplysningar for å fylle ut eige anekart. Er dei heldige, finn dei og opplysningar om kva som skjedde med forfedrane og -mødrene gjennom livet. Eg har ikkje tålmod til slikt. Med det seier eg ikkje at røter ikkje er viktig for meg. Eg veit mykje om dei to ledda før meg. Det får halde, – i alle fall førebels.

Besteforeldra mine kom alle frå små kår. Dei bokstaveleg tala klatra seg framover i livet, ein frå ein husmannsplass i Gudbrandsdalen og ei frå ei veglaus bygd inst i Sognefjorden. Eg er stolt av småkårsgena mine.

Fortsett å lese «Å FINNE RØTENE»

Å TENKJE PÅ ORD

Kjære folk!

I dag tenkjer eg på ord: blant anna på gamle ord, lange ord og på skjellsord. Språkrådet meiner at det i alle fall finnes 300 000 ord i det norske språket, så her er det nok å både tenkje med og på. Slik til kvardags kjem me visst langt dersom me tek i bruk eit par tusen av desse.

Her kan du sjå det eg vakna opp til denne morgonen, og dei orda eg tenkjer med denne dagen er desse: overskya, Sundre, torg, Veståsen, tingstugu, folkemusikkveke, glede og venninnetreff.

Om ikkje lenge skal eg ut hit. Eg lurar på kor mange ord eg kjem til å bruke i dag. Ganske mange, trur eg.

Fortsett å lese «Å TENKJE PÅ ORD»