Kjære folk!
Er du av dei som snakkar med deg sjølv? Eg gjer det av og til. Som oftast går den samtalen føre seg inne i hovudet, men det hender at eg mumlar halvhøgt. Dersom eg er aleine, står fast midt i ei strikkeoppskrift eller prøver meg på noko nytt ved komfyren, då hender det at eg treng einkvan å diskutere med.
I dag skriv eg om to ting som eg gjerne kunne ha snakka med fleire om.
Fortsett å lese «ID-KORT, DVALE OG EI LITA UNDRING»Kjære folk!
Det er mars og det er vår. Det betyr at det no er byrjinga på ein ny sesong. Vårsesongen. Det skulle ha vore slik at me, etter eit heilt år med pandemi, var optimistiske, dansa våryre rundt på kjøkkengolvet og gledde oss til å ta fatt. Dessverre ligg det ei sky av aukande smittetal som ein skugge framfor den glade vårsola. Det er lov å vere litt lei, ikkje sant, – men likevel held me ut og gjer slik dei ber oss om. Sjølvsagt gjer me det.
Bloggen min i dag bêr preg av litt politisk frustrasjon og litt lengt etter det som var normalen.
Fortsett å lese «SYLVI FRÅ SUNNMØRE, REISE OG DET LUKTA FARMOR»Kjære folk!
Blir du vêrsjuk? Kjenner du at energinivået ditt fell når lågtrykket ligg tungt over heimen din når du står opp om morgonen?
Eg er ikkje mykje plaga med svingande humør, men tåke, det mislikar eg. Når skyene ligg heilt ned til dørstokken, kjennest det mykje verre enn regn og ruskevêr.
Ei øy utanfor Newfoundland Canada, er visst den staden i verda der det er mest tåke. Eg trur at Nedre Kleivene, der eg framleis bur, kan bli kvalifisert for ein plass på tåkelista, – i alle fall denne vinteren.
Men fine bilete, det kan det bli:
Eg likar meg best når vêret er slik som det eg vakna til i dag:
Temaet for bloggen min i dag er noko heilt anna enn tåke. I dag handlar det stort sett om hus.
Kjære folk!
Dagane går fort, tenkjer eg. I dag er det allereie den 51. dagen i året. Eg treng noko å feire. Om ni dagar er det mars. Mars er ein vårmånad. Eg vil feire at det snart er vår, sjølv om det har det snødd i natt her eg er.
Men fyrst er det laurdagsblogg, og i dag handlar den om noko som eg ikkje er samd i, noko eg bekymrar meg for og noko eg lengtar etter.
Fortsett å lese «GRATIS FRITID, BEKYMRING OG HÅP OG KULTURLENGT»Kjære folk!
Ein kan ikkje klage når morgonen er så vakker:
Eg tenkjer på det av og til at dette kjem eg sannsynlegvis til å sakne. Men ein kan ikkje få alt her i livet. Eg må i alle fall ta meg tid til å nyte det medan eg har det.
Fortsett å lese «AVISLAURDAG, MØBEL OG MELLOM LINJENE»Kjære folk!
I dag er det Samefolkets dag.
Denne nasjonaldagen vart vedteken på Samekonferansen i 1992, og er felles for alle samar i Noreg, Finland, Sverige og Russland.
Lihkku beivviin!
Fortsett å lese «NETTROLL, ORD EG IKKJE HAR BRUK FOR OG I ALBUMET»Kjære folk!
Eg er heldig. Eg vaknar om morgonen og veit at det ikkje er ein einaste ting som eg må. Eg står opp berre fordi eg har lyst til det. Når eg har skrive ferdig, kan eg gå ned på kjøkkenet der det ventar kaffi, egg, müsli-brød og ein liten haug med aviser. Er det mogeleg å vere heldigare ein heilt vanleg koronalaurdagmorgon?
Kjære folk!
Når eg meiner noko positivt om folk, vil eg gjerne formidle det vidare. Sann skryt skal ein ikkje halde for seg sjølv. Sist laurdag fekk eigedomsmeklaren sitt. I dag er det ein annan sin tur.
Men fyrst ei lita forteljing om ei presidentinnsetjing.
Kjære folk!
Det hadde vore kjedeleg dersom livet var perfekt og alle morgonar like vakre. Me treng nokre motbakkar og at det er litt humpete av og til,
– men i dag har eg ingen motbakkar å skrive om.
Kjære folk!
God sundagsmorgon!
Til jul var eg heldig å få Hans Børli «Samlede dikt» av ei god venninne. I dikta hans er det mykje å finne både til glede og til ettertanke. Eg opnar bloggen min i dag med eit Hans Børli-dikt som eg synes høver til desse dagane med så skiftande kjensler.
Dagene
Dagene kommer, kommer –
De ser på meg,
ventende,
fylt av lys som håper.
Så dimmes de i kvelden,
bortvendt, sårt –
Lik barneøyne som strålte av
en forventning
som brast
Kjære folk 