Kjære folk!
Er kjærleiken det aller viktigaste? No tenkjer eg ikkje berre på den romantiske og seksuelle kjærleiken, men også på kjærleiken til familiemedlemmer og til vener. Det handlar jo om så mykje meir enn dei aller heftigaste kjenslene, dette vesle livet.
Kjære folk!
Det er for stort. Kjærleiken får ikkje plass i eit blogginnlegg. Eg vil ikkje eingong freiste. Det er for mykje. Det er alt. Kven kan skrive om slikt? Ikkje eg, men eg skriv likevel, for ein ting veit eg; kjærleik gjer meg sårbar. Det kan eg skrive om.
Kjære folk!
Eg trur det ville ha vore bra for oss om me snakka meir med kvarandre om tru og brukte mindre tid på å diskutere religion.
Eg har hatt mange gode og lange samtaler om å tru og om ikkje å tru, om å tvile og om å lure på det meste. Gjennom slike stunder har eg og samtalepartnaren min kome nærare kvarandre og funne ut at dei aller mest interessante samtalane har me når me trur og/eller ikkje trur det same.
I dag freistar eg å beskrive den lukkekjensla eg kan ha når det er skikkeleg ruskever.
Kjære folk!
God tysdagsmorgon.
God septembermorgon.
God haustmorgon.
Det er visst så mange som 400 000 nordmenn som kjenner på haustdepresjon. Det er vanlegare å kjenne på melankoli om hausten og i mørkeperioden enn elles i året. Når dagane blir kortare og det er langt fram til dei lange, lyse sumarkveldane, då er det naturleg å kjenne seg litt nedfor og pjusk, seies det. Slik har ikkje eg det. Det som er naturleg for mange er altså ikkje naturlig for meg, og eg er veldig glad for det. Når sumaren er over og det er tid for å vende attende til kvardagslege rutinar, då blir eg ikkjenedstemt. Eg rett og slett trivst når dagane gradvis blir mørkare og lufta kaldare.
Kva er det med denne hausten som gjer meg så glad og kva gjer at nettopp denne årstida fyller meg med slike positive forventningar?
Kjære folk!
I dag er utsiktsbiletet frå ein stad det er fint å berre sitje og vere til.
Eg prøver så godt eg kan å vere til stades akkurat no og akkurat her eg er akkurat no. Det er vel ikkje slik at eg er den einaste som kan ha problem med å bli fanga opp av tankar og minner om fortida eller av stress med planlegging av og grubling over framtida.
Eg kan framstelle dette med eit slags reknestykke:
Kjære folk!
Det er terapeutisk
å sitje her
og glo
for deretter
å kunne lene seg attende
med attlatne augo
og oppleve det
ein gong til
inne i eige hovud,
opne augo og
der er det framleis
berre
endå vakrare.
Eg har ein pose med karamellar under dunputa mi.
Kjære folk!
Gårsdagen var ein god dag. Saman med gamle vener fekk eg servert vassgraut av Votndalen Bygdekvinnelag, var på posesal på biblioteket og gjekk guida omvisning med historia om gamle Sundre. Litt nostalgiprat vart det sjølvsagt og tid til. Før eg tok kvelden, gjekk eg meg ein tur bortom Strandafjorden.
Nostalgi tyder heimlengt, romantisering av det som har vore, lengt attende til ein del av livet ein hadde før eller til ei tidlegare tid. Slik definerer Store norske leksikon nostalgi. For meg, som for dei fleste andre, kan alt dette vere litt sårt, men det kan og gje stor glede.
Kjære folk!
Jeg er på Ål og det er strålende vær.
Her er et lite glimt fra gårsdagens kveldstur.
Dagens glede er latter. Hva er latter egentlig?
Kjære folk 